Meteorische Regen

Het doek kleurt van helder hemelsblauw naar diep nachtblauw in de hoeken, als een avond die langzaam donker wordt. Daartussen draaien kobalt en indigo in spiralen rond, terwijl warme toetsen van perzik, oker en citroengeel als brokstukken door het beeld schieten. Goud en zilver lichten op tussen de lagen, en witte stippen en kleine kruisjes verschijnen als sterren die net zichtbaar worden. De fijne strepen zijn met een dun penseel getrokken, de dikke verf is met een paletmes opgelegd, en voor de verschillende figuren zijn telkens andere hulpmiddelen ingezet.

Het blauw en donkerblauw vormen samen een sterrenhemel, en vanuit het midden lijkt die hemel open te breken. Elke vorm die naar buiten schiet, is een meteoor met een eigen staart van licht. Niet één vallende ster, maar een hele regen tegelijk. Daar komt de naam vandaan: het moment waarop de nacht even meer licht geeft dan de dag.

Wie ooit op een heldere nacht een vallende ster zag, kent dat kleine moment van stilte. Even de adem inhouden, snel een wens doen voordat het licht verdwijnt. Meteorische Regen vangt de nacht waarin dat niet één keer gebeurt, maar telkens opnieuw. Overal valt licht, overal is ruimte voor een wens. Een doek om die nacht vast te houden, zodat de wensen nooit opraken.